Nigdy nie myślałam, że nieziszczalne marzenie spełni się w moim życiu. Pan Bóg jednak ma swoje tajemne sposoby, aby uszczęśliwić człowieka. Myślę, iż szczęśliwy człowiek jest wielką radością dla Boga.
Wiedząc, że oni mieszkają w tym Domu, bardzo bałam się tu zamieszkać, aby mimo woli nie stracić kontroli nad uczuciami i w jakiś zły sposób nie wejść w ich małżeństwo. Jednakże bardzo pragnęłam mieć samodzielne mieszkanko, a na takowe miałam szanę tylko tutaj. Zaryzykowałam. Chociaż z Robertem lepiej się czułam i z nim mi się rozmawiało, to podczas wspólnego spotkania świadomie większy nacisk kładłam na kontakt z Basią. On również się starał. No i udało się. Aż do śmierci Basi między Robertem i mną nic złego się nie działo.
Nie oczekiwaliśmy oczywiście jej śmierci, lecz kiedy odeszła, Roberta opuścili niemal wszyscy, mieniący się ich wspólnymi przyjaciółmi. Personel na jego pawilonie też, z nielicznymi wyjątkami, wchodził do mieszkania Roberta tylko wtedy, kiedy musiał i na możliwie krótki czas. Tak, że szansa rozmowy z nimi była znikoma. Wobec tego ja, nie myśląc nawet o ewentualnych plotkach, przychodziłam do niego na kawę lub zapraszałam go do siebie, żeby razem zwyczajnie porozmawiać, i żeby Robert choć przez krótki czas w ciągu dnia nie był sam.
Podczas tych niewinnych spotkań zaczęły swobodnie wracać wspomnienia sprzed lat i coraz bardziej ujawniały się w nas skrywane uczucia. Po jakimś czasie już było dla nas jasne, że nie możemy inaczej dokończyć tego życia, jak tylko razem. Zatem, pomimo uzasadnionych w naszej sytuacji, licznych rozterek i obaw, postanowiliśmy, że gdy skończy się Robertowi podwójna (bo i po mamie) żałoba, pobierzemy się.
Jeśli kogoś to zainteresowało, ciąg dalszy tej historii, niech czyta za tydzień.
Do następnego postu.
Małgorzata.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz