niedziela, 26 sierpnia 2012

2. Spełnione marzenie

Nigdy nie myślałam, że nieziszczalne marzenie spełni się w moim życiu. Pan Bóg jednak ma swoje tajemne sposoby, aby uszczęśliwić człowieka. Myślę, iż szczęśliwy człowiek jest wielką radością dla Boga.
Poznałam Roberta w 93 roku gdzieś w Polsce na obozie . Byliśmy wówczas piękni i młodzi, pełni życia, a choroby mniej dokuczały, wobec tego niemal od razu między nami "zaiskrzyło". Na nieszczęście w tamtym czasie, poczucie realizmu, szczególnie z mojej strony, sprawiło, a także wzajemna chęć zaoszczędzenia sobie złudnych nadziei sprawiły, iż po kilku miesiącach nasze drogi się rozeszły. Krótko przed wyjazdem na ten obóz Robert przeprowadził się do Domu Pomocy, tyle że do innego. Tam poznał kobietę i wkrótce się pobrali. W tym Domu zamieszkali pod koniec lat 90-tych. Ja natomiast, jak wspomniałam w poprzednim poście, po odejściu siostry z domu, zamieszkałam tylko z mamą. Jednak moje życie w domu tak się dziwnie układało, że w przeróżny sposób poznawałam wciąż nowych ludzi, którzy często stawali się moimi przyjaciółmi. Niestety, nie mogę powiedzieć, że ten mój krótki (Ale głębszy i trwalszy, niż sami przypuszczaliśmy.) związek z Robertem oraz to, iż on ułożył sobie życie beze mnie, nie spłynęło po mnie, jak woda po kaczce. Była to jednak moja głęboko w sercu schowana tajemnica. Pocieszałam się tym, że Basia, jego ówczesna żona, jest ode mnie fizycznie sprawniejsza i starsza, więc będzie mogła mu więcej, niż ja pomagać w codziennym życiu.
Wiedząc, że oni mieszkają w tym Domu, bardzo bałam się tu zamieszkać, aby mimo woli nie stracić kontroli nad uczuciami i w jakiś zły sposób nie wejść w ich małżeństwo. Jednakże bardzo pragnęłam mieć samodzielne mieszkanko, a na takowe miałam szanę tylko tutaj. Zaryzykowałam. Chociaż z Robertem lepiej się czułam i z nim mi się rozmawiało, to podczas wspólnego spotkania świadomie większy nacisk kładłam na kontakt z Basią. On również się starał. No i udało się. Aż do śmierci Basi między Robertem i mną nic złego się nie działo.
Nie oczekiwaliśmy oczywiście jej śmierci, lecz kiedy odeszła, Roberta opuścili niemal wszyscy, mieniący się ich wspólnymi przyjaciółmi. Personel na jego pawilonie też, z nielicznymi wyjątkami, wchodził do mieszkania Roberta tylko wtedy, kiedy musiał i na możliwie krótki czas. Tak, że szansa rozmowy z nimi była znikoma. Wobec tego ja, nie myśląc nawet o ewentualnych plotkach, przychodziłam do niego na kawę lub zapraszałam go do siebie, żeby razem zwyczajnie porozmawiać, i żeby Robert choć przez krótki czas w ciągu dnia nie był sam.
Podczas tych niewinnych spotkań zaczęły swobodnie wracać wspomnienia sprzed lat i coraz bardziej ujawniały się w nas skrywane uczucia. Po jakimś czasie już było dla nas jasne, że nie możemy inaczej dokończyć tego życia, jak tylko razem. Zatem, pomimo uzasadnionych w naszej sytuacji, licznych rozterek i obaw, postanowiliśmy, że gdy skończy się Robertowi podwójna (bo i po mamie) żałoba, pobierzemy się.



Jeśli kogoś to zainteresowało, ciąg dalszy tej historii, niech czyta za tydzień.

Do następnego postu.
Małgorzata.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz