piątek, 9 listopada 2012

7 c. PIERWSZY DZIEŃ W MEDŻIUGORJU




Po zakwaterowaniu i jakiejś przyzwoitszej toalecie, przyszedł czas na krótki odpoczynek w swoich pokojach oraz na lekki posiłek przy wreszcie normalnej,świeżej, a nie z termosu, herbacie. Potem rozpakowywanie - przynajmniej u nas.
Nasz pokój był 3-osobowy i wydaje mi się, iż moja opiekunka nie miała łatwego życia. Musiała rozpakować trzy torby, ponieważ zamieszkała z nami dziewczyna prawie w takim samym stopniu niepełnosprawna, jak ja. Jej także trzeba było pomagać w wielu podstawowych czynnościach, a niektóre wykonywać za nią. Skądinąd była ona bardzo miła, odważna i ufająca w Bożą Opatrzność, gdyż wybrała się w tak dalekąpodróż bez osoby do indywidualnej pomocy. No i nie zawiodła się. W podróży ktośjej pomagał, potem zaś trafiła do naszego pokoju. Ja nie byłabym tak odważna.
To było nieprawdopodobne. Jedna, młoda dziewczyna opiekowała się 24 godziny na dobę dwiema osobami z dużym stopniem niepełnosprawności, a przy tym była pełnażycia, humoru i delikatności, nadto znajdowała jeszcze czas dla siebie. Co prawda, panie z sąsiedniego pokoju oferowały nam swoją pomoc i poproszone, pomagały, zresztą nie tylko one. Jednak najwięcej pomagał nam wspomniany kolega mego przyjaciela. Stworzyliśmy dość fajną czwórkę przyjaciół. Cztery nie znające się wcześniej osoby, o różnych charakterach i różnych stylach życia, w krótkim czasie stały się sobie bliskie i potrzebne. Czyż to nie kolejne potwierdzenie prawdy, że „dla Boga nie ma nic niemożliwego”?
Ale odbiegłam nieco od głównego tematu i wyprzedziłam fakty, bo przecież, jak wcześniej wspomniałam, nie od razu i nie wszyscy (chodzi o naszą czwórkę)czuliśmy się sobą nawzajem uszczęśliwieni. Więc po kolei.
Kiedy już wszyscy w grupie trochę odsapnęli po podróży, około godziny 15:30 zostaliśmy zaproszeni na pierwszą obiadokolację. Naprawdę przyjemnie było zjeśćcoś gotowanego po tak długim czasie odżywiania się niemalże wyłącznie kanapkami. Menu było nieco inne od polskiego, niemniej bardzo smaczne. Po skończonym posiłku był czas wolny. Gdy dochodziła godzina 18:30, zaczęliśmy powoli szykować się do oddalonego około 1 km od naszego domu kościoła na niedzielną Mszę świętą dla wszystkich pielgrzymów, mającą się rozpocząć o godzinie 20:00.
Wspomniana nasza czwórka po raz pierwszy razem wyszła z domu. Pogoda była śliczna, słoneczko obejmowało nas swymi ciepłymi promieniami, nieco egzotyczna przyroda chwaliła się swoją różnorodnością zaś temperatura powietrza wynosiła, tak „na oko”, 25 stopni. A ja przemierzając uliczki tego niewielkiego chorwackiego miasteczka, od pierwszego momentu miałam dziwne wrażenie, jakbym kiedyś już tam była; mało, jakby to było moje rodzinne miasto.
W czasie tej drogi byłam radośnie podekscytowana myślą że oto już, praktycznie za parę chwil, naprawdę znajdę się w medżiugorskim kościele na Mszy świętej. Ale gdy weszliśmy do jego wnętrza, odczułam lekkie rozczarowanie wystrojem tego na zewnątrz dość okazałego kościoła p.w. św. Jakuba. Owo wnętrze okazało sięistotnie obszerne, proporcjonalnie do zewnętrznego wyglądu budynku. Moim oczom ukazały się białe, puste ściany, pomiędzy którymi były tylko dwa rzędy typowych kościelnych ławek, skromniutkie, choć duże prezbiterium, skromny posoborowy ołtarz i takaż mównica. Piękny, duży bukiet róż przed ołtarzem był jedynądekoracją tego wnętrza. Raczej skromne, przymocowane do czystej, białej ściany tabernakulum i niewielka wieczna lampka przy nim świecąca, stanowiły ołtarz główny kościoła. W pobliżu tabernakulum, po prawej stronie była umieszczona figura któregoś ze Świętych. Wyglądał mi na św. Józefa, ale teraz myślę sobie,że może to był św. Jakub, patron tamtego kościoła i parafii. Ach! Jeszcze w prawej nawie był widoczny bardzo skromny ołtarzyk Matki Bożej z jakąś Jej figurką i dwoma skromnymi bukiecikami żywych kwiatów. Niemniej ta figurka i te bukieciki (przynajmniej na mnie, patrzącej z daleka) robiły wrażenie, jakby tam zostały ustawione trochę przypadkowo.
Jak większość z nas, ja również byłam przyzwyczajona do z goła innego wystrojuświątynnych wnętrz, dlatego to niemalże surowe wnętrze zaskoczyło i rozczarowało mnie. Ale te uczucia nie trwały długo, górę wzięły radość wraz z dziękczynieniem, że jestem w miejscu, w którym od lat chciałam być. Poza tym zaczęłam myśleć logicznie. Skoro jest to szczególne miejsce modlitwy i pokuty, mające nimi promieniować na cały świat, wobec tego właśnie taki wystrój kościoła jest ku temu najbardziej odpowiedni, bo niczym nie rozprasza.
Mszę św. odprawiano w języku chorwackim, jedynie Ewangelia była czytana w językach tych państw, z których aktualnie pochodzili księża koncelebrujący. To było cudowne. Wielojęzyczny tłum zgromadzony w kościele, jak i przed nim, rozumiałtreści wypowiadane przez głównego celebransa, niczym dwa tysiące lat temu w jerozolimskim Wieczerniku. A co do mnie, znów miałam poczucie, że doświadczam czegoś zupełnie nowego, a w głębi duszy czułam się jak u siebie. To była wielka tajemnica Bożej łaski, albo po prostu tajemnica Jego rzeczywistej i szczególnej obecności. Szczególna obecność Maryi również była bezsprzeczna.
Pisząc te słowa, wydaje mi się, że chyba zaczynam rozumieć tą tajemnicę... Przecież „od Boga wyszliśmy i do Boga wrócimy”, gdyż On jest naszym Ojcem, a Maryja, na mocy testamentu z Krzyża, jest naszą Matką zaś Niebo jest naszą prawdziwą Ojczyznąi prawdziwym Domem. Wobec tego, skoro miałam to dziwne poczucie swojskości oraz takiej głębokiej, spokojnej radości, to można chyba powiedzieć, że w tajemniczy i dla mnie wówczas nieświadomy sposób, doświadczałam przedsmaku Nieba -prawdziwego Domu z Ojcem, Matką i Rodzeństwem.
Czuję,że tu muszę wtrącić maleńki epizod, mogący owocować w późniejszym moim i nie tylko moim życiu. Zanim rozpoczęła się Msza święta, zobaczyłam w kościele osobę, która w moich oczach przypominała osobę, której obecności bardzo mi brakowało. W następnych dniach, pomimo tłumów, sytuacja się powtarzała, jak gdyby Pan nie pozwalał mi o tej brakującej osobie nigdy zapomnieć, prowokując do intensywniejszej modlitwy i tęsknoty za nią. Wówczas także jeszcze bardziej pogłębiało się moje zaufanie do Jezusa i Maryi odnośnie jednej konkretnej sprawy, jak i całego życia w ogóle. Ta pogłębiona ufność wciąż trwa. Bez względu na to, czy w moim życiu świeci słońce, czy też przesłaniają je ciemne chmury, ja ufam.
Wracając jednak do tematu.
Po skończonej niedzielnej Eucharystii, trwającej jakieś dwie godziny, wracaliśmy do domu. Wtedy niebo było już cudnie usiane jasnymi gwiazdami. Było też już dośćchłodno, tak, że przydatne okazały się swetry, polary, kurtki itp. Gdy wróciliśmy, zjedliśmy jeszcze we wspólnej jadalni lekką kolacyjkę. Potem porządna toaleta i nareszcie, około godziny 23 z minutami, można było wygodnie położyć się w łóżku, spokojnie przesypiając całą noc, aby następnego ranka w przypływie nowych sił rozpocząć kolejny dzień pielgrzymiego życia.
Boże Ojcze, dziękuję Ci za ten pierwszy dzień w Medżiugorju. Za to, że już tego pierwszego dnia zlałeś na mnie i na całą naszą grupą obfitość swoich łask. Wszystko bowiem było takie zwyczajne, a jednocześnie takie niezwykłe, jakby ubrane w szatąnadprzyrodzoności. Dziękuję też za Maryję, Królową Pokoju i Matkę nasząnajczulszą, za Jej obecność z nami.
Maryjo, Mateczko nasza, dziękuję Ci, za obecność przy nas i za obecność przy mnie, jako Matka Pięknej Miłości. To Ty wypraszałaś nam u Syna swego wszelkie łaski, które ten dzień uczyniły dla nas szczęśliwym i owocnym.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz