Któregoś dnia pobytu w Medjugorie organizatorzy naszej grupy pielgrzymkowej zabrali nas do miejsca zwanego Oazą Pokoju. Żyje tam wspólnota zakonna, jak dotąd, w swoim rodzaju chyba jedyna na świecie. Charakteryzuje się ona dwoma szczególnymi rzeczami. Siostry i bracia zakonni żyją razem, jak w jednej rodzinie. Każdego członka tej wspólnoty obowiązują cztery śluby zakonne, trzy zwykłe, jak wszędzie, czyli czystość, ubóstwo, posłuszeństwo i czwarty ślub, to bycie pokojem. Bycie pokojem oznacza, tn. in. to, że każdy człowiek z „zewnątrz”podczas kontaktu z kimś z tej wspólnoty powinien odczuwać pokój emanujący od tej osoby. Cudowny charyzmat, bo chyba tak to trzeba nazwać. Myślę jednak, że osoby, od których ma emanować pokój, muszą być całe wypełnione pokojem, więc musi być to ogromna łaska Boża, gdyż, jak sądzę, w obecnych czasach nie jestłatwo zachować głęboki pokój wewnętrzny.
Nasza grupa raczej nie miała bezpośredniego kontaktu ze wspólnotą, bo po pierwsze, były to osoby obcojęzyczne, a po drugie naszym celem było nie tyle poznanie wspólnoty, ile należącej do niej niezwykłej kaplicy. Niezwykłość tej kaplicy głównie polegała na tym, że jest w niej umieszczony krzyż z naturalnej wielkości figurą ukrzyżowanego Chrystusa. Figura ta została wykonana według wskazówek włoskiej mistyczki, prawdopodobnie Marii Valtorty. Widok ukrzyżowanego Pana Jezusa w tej kaplicy jest wstrząsający, gdyż figura wykonana jest bardzo realistycznie, co skłania do pogłębionej modlitwy i kontemplacji.
Byłam (i wciąż jestem) naprawdę bardzo wdzięczna Panu, iż mogłam być w tej kaplicy, widzieć krzyż, o którym wcześniej sporo słyszałam i widziałam go na zdjęciu, jednak jak przy Błękitnym Krzyżu, tak i tam nie mogłam się modlić. Kiedy po dłuższym czasie starań o wewnętrzną ciszę zaczęłam odmawiać Koronkę do Miłosierdzia Bożego, poczułam na barkach tuż przy szyi czyjeś dłonie. Wiedziałam do kogo one należą i moje z trudem zdobyte jakie takie wyciszenie prysnęło. E3ardzo trudno mi było odmawiać Koronkę w sytuacji, gdy czułam na sobie ręce osoby czekającej na to, aby jak najszybciej uchwycić rączki wózka i wyprowadzić mnie na zewnątrz. Pan widział tę moją trudność i chyba chciał mnie od niej uwolnić, posługując się osobą mojej opiekunki. Siedziała o kilka ławek przede mną, mimo to w pewnym momencie podeszła do mnie i dyskretnie zapytała, czy istniejąca sytuacja mi nie przeszkadza. Jednak nie skorzystałam z oferowanej mi pomocy, ponieważ trochę naiwnie myślałam, że dopóki ja będę w kaplicy, to i osoba przy mnie stojąca również w niej pozostanie, i może ulegnie nastrojowi modlitwy przy krzyżu, tuż przed tabernakulum. Te moje trudności ofiarowałam za tą osobę. Moja Koronka się przedłużała, bo naprawdę z trudem jąodmawiałam, wobec tego ręce lekko spoczywające na moich barkach po pewnym czasie opuściły je i zniknęły z kaplicy. Poczułam ulgę, ale też poczułam sięnieco zawiedziona, gdyż wydawało mi się, że mam większy wpływ na tę osobę.Teraz z perspektywy czasu widzę, iż moje dobre intencje były podszyte pychą,więc nie wiem, czy to moje niemalże „na siłę” odmawianie Koronki miało jakąśwartość. Ostateczną ocenę pozostawiam jednak Panu i Jego miłosierdziu.
Czuję, że tu muszę zrobić jeszcze małe wyjaśnienie dotyczące wspomnianej osoby. Otóż, ta osoba, według mojej oceny, cierpiała na pewne zaburzenia emocjonalne i osobowościowe, dlatego jak mogła, unikała wspólnych spotkań modlitewnych. W ogóle unikała dłuższego przebywania w miejscach kultu. Do mnie przylgnęła, ponieważ, ja z racji swojej niepełnosprawności niekiedy na sobie doświadczając swego rodzaju dyskryminacji, starałam się wobec niej nie ujawniać tego, że widzę te zaburzenia. Starałam się słuchać i rozumieć tę osobę, a także w miarę swoich możliwości, dowartościowywać ją. Wydaje mi się, że ta osoba w mojej obecności czuła się pełnowartościowym człowiekiem, bo w mojej bezpośredniej obecności jakby odżywała. Jednak byłam świadoma tego, iż muszę zachowywać odpowiedni dystans we wzajemnych relacjach, aby niechcąco nie nadużyć swojej „władzy”.
Punie, dziękują Ci za tamto doświadczenie. Nie było ono łatwe, jednak dzięki niemu mogłam nie tylko przyjmować pomoc innych ludzi, ale także nią służyć. Poza tym, doświadczenie tego typu nie było pierwszym w moim życiu, więc może to jest mój charyzmat, którego dotąd nie dostrzegałam, nie rozumiałam i nie rozwijałam... Proszę, daj mi to jaśniej poznać!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz