Był
marzec 2000 roku. Pewnego wieczoru zadzwonił do mnie przyjaciel. W trakcie tej
rozmowy dowiedziałam się, że za kilkanaście dni wyjeżdża on do Medżugorje. Mało
tego - jedzie razem z nim wspólnie znajome małżeństwo. Ponieważ pielgrzymka do
Medżugorje była także moim kilkuletnim pragnieniem (ale wydającym się raczej
nie do spełnienia), więc rzuciłam do telefonu żartobliwą prośbę: „Weź i mnie ze
sobą..., do plecaka. Jestem malutka, to się zmieszczę. Obiecuję, że będę
grzeczna”. Jednak on za moment przestał żartować i kiedy wydobył ze mnie
prawdę, obiecał, że zobaczy, czy coś da się zrobić, ażebym ja też mogła z nimi
pojechać. Niestety, nic już nie dało się zrobić. Ale fakt ten okazał się
doskonałym planem Boga. Cała wspomniana trójka tak bardzo chciała abym kiedyś
pojechała na taką pielgrzymkę, że wpadli na pomysł zrobienia w swojej grupie
dobrowolnej zbiórki pieniężnej, aby chociaż w ten sposób ułatwić (i może
przyśpieszyć) mój wyjazd. Wiedzieli bowiem, iż w tej kwestii również nie jest
mi najłatwiej. Zebrali dość pokaźną sumę, a dając mi ją, zrobili niesamowitą
niespodziankę. Ponadto naprawdę wzruszyli mnie tym gestem i byłam im bardzo
wdzięczna. Poza tym odebrałam ów fakt, jako kolejny (bo wcześniej też były)
wyraźny znak, iż moje pragnienie serca nie pochodzi tylko ode mnie, lecz że Pan
Bóg rzeczywiście chce, bym pojechała na tę pielgrzymkę, bym skorzystała z
zaproszenia Maryi.
Minęło
kilka miesięcy i zbliżał się 23 września, przedostatni w tym roku termin
wyjazdu do Medżugorje. „Teraz, albo nigdy.” - powiedziałam sobie i
zaakceptowałam ten termin. Poza tym ten czas obiektywnie wydawał się dla mnie
najodpowiedniejszy. Wspomniany przyjaciel szukał jeszcze ludzi, którzy by mogli
i chcieli pomóc finansowo w realizacji mojego wyjazdu. No i znalazło się kilka
takich osób. Więc koszty pielgrzymki za dwie osoby (moją opiekunkę i siebie)
prawie w dwóch trzecich mogły być opłacone pieniędzmi składkowymi. Jednak nie
było tak sielankowo, jak by mogło się wydawać.
Powstał
duży problem ze znalezieniem indywidualnej opiekunki na te dziesięć
pielgrzymkowych dni. Z różnych powodów nikt nie mógł pojechać. I znów mój
nieoceniony przyjaciel znalazł dziewczynę daleko poza moim miastem, która
chętnie przystała na tę prośbę. Stało się to trzy dni ptzed wyjazdem. Ponieważ
on sam wówczas już jechać nie mógł, powierzył nas pieczy swego kolegi, który
jechał do Medżugorje po raz kolejny. Wydaje się, że niezbyt chętnie podjął się
roli naszego opiekuna - pomocnika, jednak po pewnym czasie... no, powiedzmy, nie
żałował. Tu chyba warto zaznaczyć, iż cała grupa wyjeżdżała z Warszawy, zaś
ludzie ją tworzący pochodzili z różnych miast. Ale i na tym nie skończyły się
trudności.
W
domu była ciężka atmosfera, gdyż moja Mama była zupełnie przeciwna mojemu
wyjazdowi. Nadto jakiś czas wcześniej pojawił się u mnie atak nasilenia
istniejącej choroby, co mówiło, że jeśli stan zdrowia nie wróci do normy,
będzie dodatkowe utrudnienie. Mogło to też oznaczać rezygnację z tego wyjazdu.
Skoro jednak w jego przygotowanie zostało włożone tak dużo starań i to w
zasadzie nie przeze mnie, ale dla mnie, nie chciałam mówić „nie”, zwłaszcza, że
tak długo na tą pielgrzymkę czekałam. Postanowiłam zaufać do końca i... nie
zawiodłam się.
W sobotę miał
nastąpić wyjazd, a ja w czwartkowy wieczór musiałam powiedzieć ostatecznie i
jednoznacznie, czy jadę, czy nie. Choć nadal czułam się źle i nie mogłam w
żaden sposób sobie pomóc, powiedziałam: „Tak, jadę.”, stawiając w tym momencie
wszystko na Boga. Na drugi dzień rano obudziłam się niemalże bez śladu
rzeczonego ataku chorobowego. W ciągu dnia resztki złego samopoczucia zniknęły
bez śladu. Patrzyłam na tę rzeczywistość z lekkim zdziwieniem, bowiem do tej
pory moje zdrowie nigdy nie stabilizowało się tak radykalnie i tak szybko. Wiem
jednak, komu to zawdzięczam! Wieczorem Mama (zapewne wbrew sobie) i dwie
koleżanki, szczególnie ta, z którą miałam wyjechać, „pod moje dyktando”
spakowały mój bagaż i nazajutrz, 23 wTześnia 2000 roku, wczesnym rankiem,
jeszcze przed wschodem słońca, wyruszyłam na spotkanie wypełniającego się
pragnienia swego serca.
Boże, nasz
Ojcze, wypełniaj miłością, radością j pokojem serca wszystkich tych osób, które
w jakikolwiek sposób przyczyniły się do tego, by ta moja pielgrzymka
urzeczywistniła się. Błogosław ich dobrym zamiarom i czynom oraz Ty sam bądź im
nagrodą teraz i w wieczności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz