piątek, 9 listopada 2012

7 a. TAK TO SIĘ ZACZĘŁO.


 

Był marzec 2000 roku. Pewnego wieczoru zadzwonił do mnie przyjaciel. W trakcie tej rozmowy dowiedziałam się, że za kilkanaście dni wyjeżdża on do Medżugorje. Mało tego - jedzie razem z nim wspólnie znajome małżeństwo. Ponieważ pielgrzymka do Medżugorje była także moim kilkuletnim pragnieniem (ale wydającym się raczej nie do spełnienia), więc rzuciłam do telefonu żartobliwą prośbę: „Weź i mnie ze sobą..., do plecaka. Jestem malutka, to się zmieszczę. Obiecuję, że będę grzeczna”. Jednak on za moment przestał żartować i kiedy wydobył ze mnie prawdę, obiecał, że zobaczy, czy coś da się zrobić, ażebym ja też mogła z nimi pojechać. Niestety, nic już nie dało się zrobić. Ale fakt ten okazał się doskonałym planem Boga. Cała wspomniana trójka tak bardzo chciała abym kiedyś pojechała na taką pielgrzymkę, że wpadli na pomysł zrobienia w swojej grupie dobrowolnej zbiórki pieniężnej, aby chociaż w ten sposób ułatwić (i może przyśpieszyć) mój wyjazd. Wiedzieli bowiem, iż w tej kwestii również nie jest mi najłatwiej. Zebrali dość pokaźną sumę, a dając mi ją, zrobili niesamowitą niespodziankę. Ponadto naprawdę wzruszyli mnie tym gestem i byłam im bardzo wdzięczna. Poza tym odebrałam ów fakt, jako kolejny (bo wcześniej też były) wyraźny znak, iż moje pragnienie serca nie pochodzi tylko ode mnie, lecz że Pan Bóg rzeczywiście chce, bym pojechała na tę pielgrzymkę, bym skorzystała z zaproszenia Maryi.

Minęło kilka miesięcy i zbliżał się 23 września, przedostatni w tym roku termin wyjazdu do Medżugorje. „Teraz, albo nigdy.” - powiedziałam sobie i zaakceptowałam ten termin. Poza tym ten czas obiektywnie wydawał się dla mnie najodpowiedniejszy. Wspomniany przyjaciel szukał jeszcze ludzi, którzy by mogli i chcieli pomóc finansowo w realizacji mojego wyjazdu. No i znalazło się kilka takich osób. Więc koszty pielgrzymki za dwie osoby (moją opiekunkę i siebie) prawie w dwóch trzecich mogły być opłacone pieniędzmi składkowymi. Jednak nie było tak sielankowo, jak by mogło się wydawać.

Powstał duży problem ze znalezieniem indywidualnej opiekunki na te dziesięć pielgrzymkowych dni. Z różnych powodów nikt nie mógł pojechać. I znów mój nieoceniony przyjaciel znalazł dziewczynę daleko poza moim miastem, która chętnie przystała na tę prośbę. Stało się to trzy dni ptzed wyjazdem. Ponieważ on sam wówczas już jechać nie mógł, powierzył nas pieczy swego kolegi, który jechał do Medżugorje po raz kolejny. Wydaje się, że niezbyt chętnie podjął się roli naszego opiekuna - pomocnika, jednak po pewnym czasie... no, powiedzmy, nie żałował. Tu chyba warto zaznaczyć, iż cała grupa wyjeżdżała z Warszawy, zaś ludzie ją tworzący pochodzili z różnych miast. Ale i na tym nie skończyły się trudności.

W domu była ciężka atmosfera, gdyż moja Mama była zupełnie przeciwna mojemu wyjazdowi. Nadto jakiś czas wcześniej pojawił się u mnie atak nasilenia istniejącej choroby, co mówiło, że jeśli stan zdrowia nie wróci do normy, będzie dodatkowe utrudnienie. Mogło to też oznaczać rezygnację z tego wyjazdu. Skoro jednak w jego przygotowanie zostało włożone tak dużo starań i to w zasadzie nie przeze mnie, ale dla mnie, nie chciałam mówić „nie”, zwłaszcza, że tak długo na tą pielgrzymkę czekałam. Postanowiłam zaufać do końca i... nie zawiodłam się.

W sobotę miał nastąpić wyjazd, a ja w czwartkowy wieczór musiałam powiedzieć ostatecznie i jednoznacznie, czy jadę, czy nie. Choć nadal czułam się źle i nie mogłam w żaden sposób sobie pomóc, powiedziałam: „Tak, jadę.”, stawiając w tym momencie wszystko na Boga. Na drugi dzień rano obudziłam się niemalże bez śladu rzeczonego ataku chorobowego. W ciągu dnia resztki złego samopoczucia zniknęły bez śladu. Patrzyłam na tę rzeczywistość z lekkim zdziwieniem, bowiem do tej pory moje zdrowie nigdy nie stabilizowało się tak radykalnie i tak szybko. Wiem jednak, komu to zawdzięczam! Wieczorem Mama (zapewne wbrew sobie) i dwie koleżanki, szczególnie ta, z którą miałam wyjechać, „pod moje dyktando” spakowały mój bagaż i nazajutrz, 23 wTześnia 2000 roku, wczesnym rankiem, jeszcze przed wschodem słońca, wyruszyłam na spotkanie wypełniającego się pragnienia swego serca.

Boże, nasz Ojcze, wypełniaj miłością, radością j pokojem serca wszystkich tych osób, które w jakikolwiek sposób przyczyniły się do tego, by ta moja pielgrzymka urzeczywistniła się. Błogosław ich dobrym zamiarom i czynom oraz Ty sam bądź im nagrodą teraz i w wieczności.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz