środa, 20 lipca 2016

16. 4 kwietnia 2016 .




     Tak jak obiecałam, opisuję możliwie dokładnie zdarzenie z dnia 4 kwietnia. A tego dnia  stało się naprawdę coś strasznego, szczególnie dla męża!
       Tzw. Grupa Terapeutyczna składająca się z: Pani Przełożonej całego tego DPS-u (pielęgniarka), Pani Kierownik pawilonów  A i  B (pielęgniarka), Pani Koordynującej paw. A (pielęgniarka) oraz z Pana Psychologa tutaj zatrudnionego, zafundowała mu tak potężny stres, że do tej pory nie może po nim dojść do siebie. Bardzo silne bóle mięśni i stawów całego ciała oraz kręgosłupa jeszcze bardziej się nasiliły. Nasiliły się też problemy z jedzeniem, co jest niebezpieczne przy cukrzycy insulinozależnej. Staje się coraz bardziej słaby. Ostatnio znów pojawiły się problemy z oddychaniem, szczególnie w pozycji leżącej, a także zwiększyły się problemy krążeniowe, ponieważ np. przy temperaturze powietrza 20 kilka stopni celsjusza, Robert jest ubrany w gruby sweter.   
        
      Ale przejdźmy do samego sedna sprawy. 

     Tamtego dnia, tj. 4 kwietnia b.r., w czasie gdy ja byłam na rehabilitacji, a Robert był jak zwykle sam w domu, wspomniana Grupa Terapeutyczna weszła do naszego mieszkania i chcieli z nim rozmawiać bez świadków, tzn. beze mnie. Natomiast mąż nie chciał sam z nimi rozmawiać, o czym spokojnie ich poinformował. To nie odniosło pożądanego skutku, więc próbował ratować się z determinacją usiłując wyjść z domu. Nie pozwolono mu na to. Chciał zamknąć się w drugim pokoju, też mu na to nie pozwolono. Pan Psycholog stał w przedpokoju i swoją osobą uniemożliwiał Robertowi dojechanie do drzwi, podkładając pod przednie kółko wózka swoją stopę. Mąż, gdy nie było reakcji na jego prośby o zejście z drogi, w swoim ogromnym stresie po prostu przejechał kółkiem wózka Panu Psychologowi po stopie. Ten zaś, pewnie zaskoczony tym faktem, zaczął werbalnie i wizualnie grozić mężowi uderzeniem go. Wówczas Robert, będąc sam, fizycznie bezbronny, poczuł się osaczony i powstał w nim wielki strach. Obecne przy tym trzy, jak mniemam, dyplomowane pielęgniarki, zamiast uspokoić panów i jakoś wyciszyć atmosferę, to Pani Kierownik komórką wezwała Pogotowie Psychiatryczne. (Po jakimś czasie zaczęli twierdzić, że to było normalne Pogotowie, a nie psychiatryczne.) Kiedy wróciłam do domu, Robert już „spowiadał się" komuś z Pogotowia, co tu zaszło i dlaczego nie może i nie chce pojechać z nimi do szpitala psychiatrycznego. Pan Psycholog natomiast usiłował przekonać ludzi z Pogotowia o całości winy Roberta za przejechaną stopę. 
    Patrzyłam na zachowywanie się tego Pana... Żeby on wiedział, jak śmiesznie i zarazem żałośnie wówczas wyglądał. Pewnie chciał być w tym towarzystwie poważny i kompetentny, a wyszło całkiem odwrotnie. Cóż, bywa i tak.

       Tak oto, mniej więcej, wygląda działalność Grupy Terapeutycznej w naszej Placówce, przynajmniej w odniesieniu do mojego męża. Ostatnio coraz bardziej prubują dobierać się także i do mojej psychiki. Ale o tym może innym razem. 

        Pozdrawiam i do następnego posta. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz