Miałam trochę przerwy w pisaniu bloga, ale już do niego wracam.
Być może, musiałam „okrzepnąć" po przeżyciach podczas pielgrzymki do Częstochowy...? Sama nie wiem.
Otóż 4 sierpnia pojechaliśmy prywatnie busem z podnośnikiem do Częstochowy. Łącznie z kierowcą było nas 6 osób, tj.: nasz zaprzyjaźniony ksiądz, diakon z radomskiego seminarium, moja siostra, mój mąż Robert, ja, no i kierowca busa. Patrząc z perspektywy czasu, to dochodzę do wniosku, iż każdy każdym w naszej grupce w jakiś sposób się opiekował. To było naprawdę niesamowite.
Była to pielgrzymka naszych spełnionych marzeń. Wreszcie udało nam się odpowiedzieć na zaproszenie Maryi, które kilka lat temu złożyła w naszych sercach.
Jak zwykle w takich przypadkach, było cudownie, zaś pewne niedociągnięcia, których nie dało się uniknąć, już odchodzą w niepamięć.
Wyjechaliśmy o godzinie dziewiątej rano i gdy dojechaliśmy do Częstochowy, tak około godziny 12:30, naszym pierwszym punktem programu był obiad u zaprzyjaźnionych sióstr zakonnych, do których swego czasu jeździłam na rekolekcje. Bardzo cieszyłam się, że Robert mógł poznać niektóre z nich i niesamowity klimat ich domu, tj. jednego z Ognisk Rekolekcyjnych tejże Wspólnoty Zakonnej. Był oczarowany. Co do mnie, to moją największą radością było przywitanie głównego Gospodarza tego domu, Jezusa Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie. Siedziałam przed otwartym tabernakulum jak zaczarowana... Dawno nie przeżyłam tak wielkiej i głębokiej radości!
Po wyjściu z kaplicy, siostry podały nam skromny, ale smaczny obiad. Po zjedzeniu obiadu trochę opornie stamtąd wychodziliśmy, bo pomimo ich bardzo napiętego czasu (Tego dnia rozpoczynał się kolejny turnus rekolekcyjny i przychodzili coraz to nowi rekolektanci.) siostry zajmowały nas miłą rozmową. No ale w końcu zostawiliśmy samochód oraz większość bagaży na podwórku i pomaszerowaliśmy w stronę Jasnej Góry, gdzie cierpliwie czekała na nas nasza ukochana Mama.
Cdn.
Pozdrawiam i do następnego posta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz