piątek, 25 sierpnia 2017

24. Pani Dyrektor jest zaniepokojona

Dzisiaj złożyła nam wizytę pani Dyrektor tegoż Domu w towarzystwie pani Przełożonej. Pani Przełożona nie brała czynnego udziału w rozmowie, dlatego tym razem nie będę o niej pisała.
Przyznam, że spodziewałam się w tym tygodniu takiej wizytacji, ponieważ w środę złożyłam w sekretariacie Domu adresowane do niej pismo naszego pełnomocnika, w związku z opisywanym tu wcześniej paszkwilem, który dostał mój mąż Robert. Wprawdzie nowa pani Dyrektor (Oficjalnie jest tutaj od 1 kwietnia, 2017 roku.) wizytuje pensjonariuszy w ich pokojach, by ich, jak mówi, lepiej poznać, ale nie sądzę, żeby jej odwiedziny u nas nastąpiły tak szybko, o ile w ogóle by nastąpiły, gdyby nie środowe pisemko, bo nawet na moje pisma była znikoma reakcja.

Pani Dyrektor twierdzi, że jest zaniepokojona naszą korespondencją, zwłaszcza, jak wynikało z kontekstu jej wypowiedzi, pismem naszego pełnomocnika. Szczerze mówiąc, na jej miejscu też byłabym zaniepokojona, bo gdy w prokuraturze zobaczyli ten paszkwil, ponoć powiedzieli, że można wykorzystać go na tysiąc sposobów.
Zobowiązuje się zająć sprawą anonimu i wykrycia jego autora/autorki. Jednak czas i sprawa wyciągnięcia konsekwencji wobec tej osoby zostały jakby mimo woli pominięte. Natomiast nie jest w stanie zapewnić poczucia bezpieczeństwa Robertowi, jak również nie jest w stanie odebrać (ani zadośćuczynić) Robertowi cierpienia, jakie bardzo wzmogło się po otrzymaniu wspomnianego paszkwilu. Zapytana przez nas, dlaczego jest tak mało personelu? odpowiedziała, że „postępują zgodnie z przepisami, gdyż ilość zatrudnionego personelu jest odpowiednia do ilości mieszkańców, a nawet JEST WIĘCEJ NIŻ POWINNO BYĆ". I w tym miejscu zdecydowała, że musi już wyjść, ponieważ czekają na nią inne ważne sprawy.
Cóż, dokumenty są w porządku, przepisy prawa wypełnione. A pojedyńcze osoby... Czy to takie ważne? Jedna osoba umrze, na jej miejsce zostanie przyjęta następna. Byle kasa i prestiż były.
Pani Dyrektor Domu z dumą wyraża się o swoim personelu tu pracującym, szczególnie o personelu pielęgniarskim, mającym dużą wiedzę medyczną. Dlatego ów personel, mający tę dużą wiedzę medyczną, często wywiera różne naciski na Roberta, a przez to i na mnie, co powoduje niepotrzebny stres.
Między innymi, gdy mąż nie kładł się do łóżka trzy noce z rzędu ze względu na silniejszy ból ciała w pozycji leżącej, zazwyczaj kiedy mąż już praktycznie zasypiał lub w ogóle spał i ja po skończonej modlitwie zamierzałam się położyć, pielęgniarka w środku nocy wzywała Pogotowie. Oprócz ewentualnego zastrzyku przeciwbólowego nic więcej nie zrobili, a spokój nocny został nam zakłócony.
Ta praktyka rzekomo była odgórnie nakazana. Była ona bardzo „mądra", na szczęście została w końcu zaniechana. Ale czy poniższa praktyka też jest odgórnie nakazana?
Nocna pielęgniarka „zapomina" o Roberta obecności i bez dzwonka przyzywowego nie przyjdzie, żeby sprawdzić, czy Robert czegoś nie potrzebuje. W związku z tym, ja często siedzę do późnych godzin nocnych, bo mąż niezależnie od tego, czy spędza noc w łóżku, czy na wózku, każdej nocy potrzebuje podania mu leku przeciwbólowego, zaś ból go tak potrafi obezwładnić, iż nie jest w stanie wcisnąć dzwonka. Dopiero gdy włączę sygnał, pielęgniarka (w różnym odstępie czasowym, bo jest jedna na pawilonie) przyjdzie, zazwyczaj przeze mnie poinstrułowana, co ma zrobić, zrobi. Ja dopiero wtedy idę spać. Oczywiście, nie dotyczy to każdej pielęgniarki, ale jednak większości. Nawet moja wieczorna prośba o to, żeby zajrzała w nocy do Roberta bez dzwonka i zapytała, czy czegoś nie potrzebuje, nie zawsze odnosi skutek.

Na tym kończę.
Pozdrawiam serdecznie i do następnego posta.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz