środa, 24 stycznia 2018

27.„ Nic szczególnego"


W czwartek, 18 stycznia br., podczas wieczornej toalety Roberta, wykonująca ją opiekunka tak mocno postawiła jego bezwładną stopę na podnóżku wózka, że Robert aż krzyknął z bólu.

Według tej pani nic szczególnego się nie stało, tym bardziej, że było to niechcący i dziwiła się, dlaczego mąż krzyczy. Natomiast ja byłam wówczas w łazience, dwa do trzech metrów od miejsca zdarzenia, oddzielona tylko cienkimi przesuwnymi drzwiami. W tamtej chwili moja toaleta była już prawie skończona, więc woda mi niczego nie zagłuszała i według reakcji oraz późniejszego opowiadania Roberta nie wierzę, aby to było zrobione rzeczywiście niechcący. Bowiem gdy normalny człowiek drugiemu człowiekowi wyrządzi naprawdę niechcący jakąś krzywdę, odruchowo mówi do niego „przepraszam", próbując choćby tym jednym słowem wyrazić wobec niego swoją skruchę. Jednak od chwili zdarzenia do dziś tego słowa, skierowanego wprost do mojego męża, od tej pani nie słyszałam.
Na drugi dzień rano okazało się, że ta napuchnięta, poraniona i bolącą stopą jeszcze bardziej napuchła i nawet lekkie dotknięcie w okolicy dużego palca przynosi Robertowi ogromny ból. Ale póki co, mało kto z personelu naprawdę tym się przejmuje.

Ból fizyczny może wkrótce minie, lecz kolejny uraz psychiczny pozostanie w nas na bardzo długo.

Tak oto wyglądają kwalifikacje zawodowe dużej części personelu, z którego wielce dumni są Dyrekcja i Kierownictwo tutejszego DPS-u.

I proszę nie myśleć, że nie widzimy dobra, jakiego mimo wszystko codziennie doświadczamy od tego personelu, bo je naprawdę widzimy i jesteśmy za nie wdzięczni. Tylko żeby przestali o coś, nie wiadomo o co, z nami walczyć. Inaczej tego wszystkiego, co dzieje się wokół nas, nie można nazwać, jak tylko walką. Albo żeby mieli odwagę powiedzieć nam prosto w oczy, czego od nas tak naprawdę chcą. Bo my tylko chcemy, żeby można było normalnie porozmawiać, mimo choroby pośmiać się, pożartować. Po prostu normalnie i godnie żyć...
Jeżeli nie ze względu na Boga, na człowieczeństwo, to chociaż ze względu na to, że nikt nie jest tu za darmo. Od każdego mieszkańca tutejszy DPS miesięcznie wyciąga 3.600 złotych. Jeśli nie wystarcza człowiekowi własnych dochodów, to dopłaca jego rodzina; jeśli rodzina nie może dopłacać, albo jej nie ma, to dopłaca gmina. Nikt nie jest tu za gratis! My również!

Pozdrawiam wszystkich Czytających serdecznie i do następnego posta.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz