niedziela, 24 listopada 2019

32. Bez tytułu...

Pewnie ku niezadowoleniu niektórych osób Robert jeszcze żyje, ale ta noc z pewnością przyczyni się do skrócenia jego życia i zarazem do zwiększenia jego cierpienia. Jest bardzo słaby, jednak siedzi na wózku do rana, ponieważ sytuacja na naszym pawilonie jest skomplikowana, delikatnie mówiąc. Pielęgniarka dyżurująca nie uznała nas za godnych rozmowy ze sobą, przyjmując postawę informująco-decydującą, nie zwracając uwagi na stan zdrowia mojego męża. Pozwolę sobie wątpić, czy w ogóle ona (i nie tylko ona) ma pojęcie o rzeczywistym stanie zdrowia Roberta...
Robert przestraszony postawą tej pani oraz niepewnością otrzymania w odpowiednim czasie pomocy opiekunki, wolał zostać na wózku i mieć możliwość zmiany pozycji, niż narazić się na silny ból leżąc w łóżku, gdzie może poruszyć tylko głową i trochę rękami.
Myślę, że jeżeli coś się stanie Robertowi, wspomniane dyżurujące panie będą ponosiły za to główną odpowiedzialność. Swoją drogą, ciekawe, czy w ciągu nocy któraś zajrzy do niego? Czy dopiero o godzinie 5 rano przy podawaniu leków?

Kończę, bo już jest godzina 1:25 w nocy i jestem zmęczona.
Póki co, nikt nie zaglądał, a podobno znają ksytuację zdrowotną Roberta. Zobaczymy.

                                                                            ***

Do rana nikt z dyżurującego personelu tej nocy nie wszedł do naszego mieszkania...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz