Nie bardzo mam do tego siły fizyczne i psychiczne, ale teraz już nie mogę nie pisać.
Tak ze 2 miesiące temu obiecałam napisać, jak się rozstrzygnęła sprawa Roberta diety. Otóż Dyrekcja Placówki przychyliła się do wymaganego tzw. oświadczenia woli Roberta i przywróciła mu normalną dietę. Dzięki Bogu, wreszcie mąż może normalnie jeść, bo ta jego tutejsza dieta cukrzycowa nawet mnie obrzydła, gdy mu podmieniałam dania, których on nie lubił. Robiłam to, żeby Robert mógł coś zjeść i nie był głodny.
I już mogłoby być możliwie dobrze, gdyby personel naszego pawilonu nie wpadł na genialny pomysł inteligentnego, a zarazem najbardziej dotkliwego dokuczania Robertowi. Mianowicie. Bardzo grzecznie pytają go w co się chce ubrać?, co, ile, gdzie będzie jadł i pił?, w czym jeszcze pomóc? itp. Natomiast poranna toaleta, zmiana opatrunków i inne czynności opiekuńcze są już wykonywane w zupełnej ciszy lub są wypowiadane tylko te słowa, które są absolutnie konieczne. To wszystko odbywa się bardzo grzecznie, choć nie stronią od wbicia mu czasem jakiejś „szpilki", tylko tak, żebym ja nie widziała, aby mąż nie miał świadka w razie skargi.
Proszę sobie wyobrazić taką milczącą toaletę.
Robert po nocy pełnej bólu czeka na personel jak na wybawienie, żeby go umyli, ubrali i podnieśli z łóżka. Otwierają się drzwi i słyszy tylko „dzień dobry" a potem „do widzenia" i „miłego dnia" od pana opiekuna, który przyszedł na 10 minut z sąsiedniego pawilonu, by wykonać mu dolną toaletę. Teraz przejmują pałeczkę nasze panie opiekunki. Sadzają go na wózek i jeśli nie ma zbyt dużego bólu, robią mu górną toaletę i ubierają. Niewiele w tym delikatności, zwłaszcza w pierwszej połowie, zważywszy, że Robert po nocy jest cały obolały. W tym czasie obowiązuje milczenie. Nawet jeśli mąż próbuje nawiązać jakąś rozmowę, to zazwyczaj jest krótko zbywany. Kto w takiej sytuacji czułby się dobrze?
Kiedy skończy się moja poranna toaleta (zwykle też milcząca), opiekunka, a później pielęgniarka robiąca obchód, wychodząc od nas mówią, tak jak wcześniej pan opiekun, „miłego dnia". Czyż po takim miłym rozpoczęciu poranka, to ich życzenie „miłego dnia" nie brzmi jak kpina?
Naprawdę, na palcach jednej ręki można policzyć osoby z personelu dwóch sąsiadujących pawilonów, które z nami, a szczególnie z Robertem, normalnie rozmawiają. Gdy taki ktoś choćby na chwilę wejdzie do naszego mieszkania, to jakby przyniósł nam powiew świeżego powietrza i ukojenia.
Dobrze wiedzą jak Robert potrzebuje normalnej rozmowy, normalnego kontaktu z ludźmi, zwłaszcza teraz kiedy choroba już nie pozwala mu samodzielnie wyjechać wózkiem z domu. Ograniczyli go tylko do siedzenia przy komputerze i jakiejś tam rozmowy ze mną, no i alternatywnie, gdy przyjdzie do nas ktoś z zewnątrz. Przecież chyba najzdrowszy człowiek będząc miesiącami w takich warunkach popadłby w depresję, która powoli ale skutecznie wyniszcza psychikę, duszę i ciało.
Z tyloma osobami z personelu staraliśmy się o tym rozmawiać, razem i osobno, po dobroci i po złości, że nie wierzę ażeby „Góra" o tym nie wiedziała. I nie widać żadnych zmian na lepsze. Na szczęście jest jeszcze Bóg.
W chwili obecnej mąż jest jednym kłębkiem nerwów i bólu, czego nasz personel rzekomo nie widzi i nie rozumie. Tu pozwolę sobie wyrazić subiektywne przypuszczenie, iż prawdopodobnie usiłują doprowadzić go do niepoczytalności i wywieźć do psychiatryka, albo żeby w którymś momencie już nie wytrzymał z bólu...
Ja też coraz gorzej się czuję, bo spadł na mnie bardzo duży ciężar. Ostatnio pani z biura tej Placówki poinformowała mnie, że po Świętach muszę wpłacić do kasy Domu więcej pieniędzy niż miesięcznie dostaję. Do tej pory w tej sprawie atakowali tylko męża, obecnie zaczynają dobierać się i do moich pieniędzy.
Nie wiem, jak ta kwestia się rozstrzygnie, bo na po Świętach czeka na wykupienie cały plik recept i one muszą być zrealizowane, a będzie to kosztować naprawdę niemało. Poza tym, miesięczne opłaty... Dokupić coś do jedzenia... Skąd my weźmiemy tyle pieniędzy?! Nikogo to tutaj nie interesuje, zwłaszcza panie z biura. One co najwyżej rozumieją.
Przykro mi w ten sposób myśleć i pisać o ludziach, którzy, nota bene, codziennie pomagają nam po prostu żyć. Niestety, to co napisałam jest prawdą, przynajmniej teraz.
Na tym kończę. Pozdrawiam serdecznie wszystkich Czytających mojego bloga, życząc miłych, spokojnych, radosnych, po prostu błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia. I... do następnego posta.
Proszę sobie wyobrazić taką milczącą toaletę.
Robert po nocy pełnej bólu czeka na personel jak na wybawienie, żeby go umyli, ubrali i podnieśli z łóżka. Otwierają się drzwi i słyszy tylko „dzień dobry" a potem „do widzenia" i „miłego dnia" od pana opiekuna, który przyszedł na 10 minut z sąsiedniego pawilonu, by wykonać mu dolną toaletę. Teraz przejmują pałeczkę nasze panie opiekunki. Sadzają go na wózek i jeśli nie ma zbyt dużego bólu, robią mu górną toaletę i ubierają. Niewiele w tym delikatności, zwłaszcza w pierwszej połowie, zważywszy, że Robert po nocy jest cały obolały. W tym czasie obowiązuje milczenie. Nawet jeśli mąż próbuje nawiązać jakąś rozmowę, to zazwyczaj jest krótko zbywany. Kto w takiej sytuacji czułby się dobrze?
Kiedy skończy się moja poranna toaleta (zwykle też milcząca), opiekunka, a później pielęgniarka robiąca obchód, wychodząc od nas mówią, tak jak wcześniej pan opiekun, „miłego dnia". Czyż po takim miłym rozpoczęciu poranka, to ich życzenie „miłego dnia" nie brzmi jak kpina?
Naprawdę, na palcach jednej ręki można policzyć osoby z personelu dwóch sąsiadujących pawilonów, które z nami, a szczególnie z Robertem, normalnie rozmawiają. Gdy taki ktoś choćby na chwilę wejdzie do naszego mieszkania, to jakby przyniósł nam powiew świeżego powietrza i ukojenia.
Dobrze wiedzą jak Robert potrzebuje normalnej rozmowy, normalnego kontaktu z ludźmi, zwłaszcza teraz kiedy choroba już nie pozwala mu samodzielnie wyjechać wózkiem z domu. Ograniczyli go tylko do siedzenia przy komputerze i jakiejś tam rozmowy ze mną, no i alternatywnie, gdy przyjdzie do nas ktoś z zewnątrz. Przecież chyba najzdrowszy człowiek będząc miesiącami w takich warunkach popadłby w depresję, która powoli ale skutecznie wyniszcza psychikę, duszę i ciało.
Z tyloma osobami z personelu staraliśmy się o tym rozmawiać, razem i osobno, po dobroci i po złości, że nie wierzę ażeby „Góra" o tym nie wiedziała. I nie widać żadnych zmian na lepsze. Na szczęście jest jeszcze Bóg.
W chwili obecnej mąż jest jednym kłębkiem nerwów i bólu, czego nasz personel rzekomo nie widzi i nie rozumie. Tu pozwolę sobie wyrazić subiektywne przypuszczenie, iż prawdopodobnie usiłują doprowadzić go do niepoczytalności i wywieźć do psychiatryka, albo żeby w którymś momencie już nie wytrzymał z bólu...
Ja też coraz gorzej się czuję, bo spadł na mnie bardzo duży ciężar. Ostatnio pani z biura tej Placówki poinformowała mnie, że po Świętach muszę wpłacić do kasy Domu więcej pieniędzy niż miesięcznie dostaję. Do tej pory w tej sprawie atakowali tylko męża, obecnie zaczynają dobierać się i do moich pieniędzy.
Nie wiem, jak ta kwestia się rozstrzygnie, bo na po Świętach czeka na wykupienie cały plik recept i one muszą być zrealizowane, a będzie to kosztować naprawdę niemało. Poza tym, miesięczne opłaty... Dokupić coś do jedzenia... Skąd my weźmiemy tyle pieniędzy?! Nikogo to tutaj nie interesuje, zwłaszcza panie z biura. One co najwyżej rozumieją.
Przykro mi w ten sposób myśleć i pisać o ludziach, którzy, nota bene, codziennie pomagają nam po prostu żyć. Niestety, to co napisałam jest prawdą, przynajmniej teraz.
Na tym kończę. Pozdrawiam serdecznie wszystkich Czytających mojego bloga, życząc miłych, spokojnych, radosnych, po prostu błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia. I... do następnego posta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz