Dzisiaj imieniny mojego Taty i Roberta Mamy.
Obydwoje nie żyją, a my nic nie możemy Im dać poza modlitwą i myślę, że to jest dla Nich najlepszy prezent.
W przeciwieństwie do Roberta o Mamie, ja nie mam zbyt dużo miłych wspomnień o Tacie, ale wiem, że kochał mnie bardzo, chyba najbardziej na świecie, tylko nie bardzo umiał w pełni okazać tej miłości. Ja wtedy nie zdawałam sobie z tego sprawy, jednak z perspektywy czasu jestem pewna, iż Tata zrobiłby dla mnie wszystko. Bardzo żałuję, że nie ma Go już z nami na tej ziemi, bo z pewnością zaaceptowałby moje życiowe wybory i cieszyłby się, że też mam swoje ułożone życie. Pewnie szwagra i Roberta przyjąłby jeśli nie za synów, to napewno za bliskie sobie osoby, zaś ja z Robertem nie czulibyśmy się tak samotni, jak w tej chwili.
Moje pierwsze wspomnienie Taty jest jednak bardzo fajne.
W każdą sobotę lub niedzielę popołudniu nastawiał radio na tzw. „Kielce", a gdy leciał jakiś oberek, albo polka, brał mnie na ręce i tańczył ze mną po całym mieszkaniu. Dla mnie była to radocha i czułam się ważna. Miałam wówczas trzy, cztery, góra, pięć lat. Pewnie dlatego przez całe życie, aż do dziś bardzo lubię słuchać muzyki typu „wiocha", tzn. ludowej i disco polo.
Albo.
Od 16 roku życia przez wiele lat prowadziłam z rówieśnikami ożywioną korespondencję, posługując się stopą, przez długi czas pisałam długopisem. Jednak z biegiem czasu stawało się to dla mnie fizycznie coraz trudniejsze. Ale nie mogłam z tego zrezygnować, bo to było dla mnie bardzo ważne, to była część mnie, część mojego życia. W przeciwieństwie do mojej Mamy, Tatuś to rozumiał i gdy zapytałam Go, czy możnaby kupić maszynę do pisania, to może byłoby mi łatwiej, On nie widział problemu. Tym bardziej, że siostra miała wtedy w szkole naukę pisania na maszynie i jej również była potrzebna taka maszyna w domu. A że pracował wówczas w Radomskich Zakładach Metalowych „Łucznik", napisał podanie o przyznanie maszyny. Potrzebne były to jeszcze pieniążki, których Mama nie chciała dać. Ponieważ ja już miałam dość Mamy gadania o „nieodpowiedzialnym" postępowaniu Taty, bo ta maszyna według Niej wcale nie jest potrzebna i atmosfera w domu robiła się coraz cięższe, poprosiłam Tatę, by zrezygnował z tego zakupu. On jednak rozumiejąc całokształt sytuacji, powiedział że weźmie pożyczkę z zakładu, ale maszynę nam (siostrze potrzebną do szkoły, a mnie do korespondencji) kupi. Jak powiedział, tak zrobił. Zapożyczył się na 30 tysięcy, bo maszyna kosztowała coś koło tego, ale maszyna jeszcze długo po Taty śmierci służyła i była dla mnie rzeczywiście dużym ułatwieniem w korespondencji i innych pismach.
Są i inne sympatyczne migawki wspomnień o Tacie, lecz zbyt długo musiałabym przy tym pisaniu siedzieć. Napiszę tylko jeszcze ostatnie wspomnienie.
Po Taty pogrzebie i po konsolacji zostałam sama w swoim pokoju, stanęłam w oknie i patrząc przez nie niewidzącym wzrokiem, zadawałam sobie pytanie: jak upłynie tydzień bez Niego? Dzisiaj są już 27 Jego imieniny bez Niego... Tak ten czas upłynął, jakby rzeczywiście upłynął dopiero tydzień. Mam nadzieję, że jest szczęśliwy w Niebie, bo naprawdę zasłużył sobie na nie.
Mam też nadzieję, Tato, że wyjdziesz kiedyś po mnie na ukwieconą zieloną łąkę, by radośnie doprowadzić mnie na spotkanie z Trójcą Świętą.
Gdy byłeś z nami na ziemi, nigdy Ci tego nie powiedziałam: KOCHAM CIĘ TATO!
Pozdrawiam i do następnego posta.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz